Saverio Lucariello. Exercice de Lévitation

Saverio Lucariello. Exercice de Lévitation, Parijs, Éditions Lord Byron, 2026

Eerste editie
Speciale uitgave van 30 exemplaren, genummerd van I tot XXX, elk vergezeld van een origineel kunstwerk van de kunstenaar
Hardcover, 23 × 28 cm, 360 pagina's
Tweetalige uitgave: Frans en Engels
Engelse vertaling door John Barrett en Annette Malochet
ISBN: 978-2-488446-21-1

Deze publicatie werd mogelijk gemaakt dankzij de subsidie « Bourse Collection Monographie » van het ondersteuningsfonds van de ADAGP.

Saverio Lucariello. Exercice de Lévitation is de meest volledige monografie die tot op heden aan de Frans-Italiaanse kunstenaar is gewijd. Samengesteld onder redactie van Olivier Kaeppelin en Laurent de Verneuil, biedt zij een ongekende verkenning van zijn volledige oeuvre, waaronder zijn schilderkunst, beeldhouwkunst (beton, keramiek en andere gemengde technieken), fotografie, videowerk en performances. De uitgave wordt verrijkt met bijdragen van Olivier Kaeppelin en Jean-Paul Blanchet, evenals met de heruitgave van fundamentele teksten van Patricia Brignone, Jean-Pierre Cometti, Bernard Lamarche-Vadel en Philippe Vergne, die van essentieel belang zijn voor het begrip van zijn werk.

Saverio Lucariello (1958–2023) was een Frans-Italiaanse kunstenaar, afkomstig uit Napels, werkzaam als schilder, beeldhouwer, videokunstenaar en performer. Vanaf 1988 was hij voornamelijk actief in Frankrijk. Hij volgde zijn opleiding aan de Academie voor Schone Kunsten en de Faculteit Architectuur in Napels, waarna hij zich eind jaren tachtig in Frankrijk vestigde. Naast zijn langdurige samenwerking van bijna vijftien jaar met Galerie Georges-Philippe & Nathalie Vallois in Parijs exposeerde hij eveneens bij TZR Galerie in Duitsland en Galerie Ferdinand van Dieten-d'Eendt in Amsterdam. Talrijke instellingen wijdden monografische tentoonstellingen aan zijn werk, waaronder de Galerie municipale Édouard Manet in Gennevilliers, het Musée Carnavalet in Parijs, de Abbaye de Saint-André – Centre d'art contemporain in Meymac, Le 19, Centre Régional d'Art Contemporain in Montbéliard, het FRAC Provence-Alpes-Côte d'Azur in Marseille, het FRAC Pays de la Loire in Carquefou, Ceaac in Straatsburg, Espace Croisé in Roubaix en Villa Arson – Centre national d'art contemporain in Nice. Zijn werk werd daarnaast gepresenteerd in onder meer het Musée Gassendi in Digne-les-Bains, het Fonds départemental d'art contemporain de l'Essonne – Domaine de Chamarande, het Musée d'Art de Toulon, Castel Sant'Elmo in Napels, het Musée d'Art contemporain de Marseille, het Museum of Arts and Design in New York, het Palais de Tokyo en het Centre Georges Pompidou in Parijs, het Guangdong Museum in Guangzhou, het Centre national de la photographie in Parijs, La Centrale for Contemporary Art in Brussel, het Musée de Narbonne, La Maison Rouge – Fondation Antoine de Galbert in Parijs, het Musée des Arts décoratifs in Parijs, het Musée des Beaux-Arts de Brest, het Musée d'Art contemporain de Lyon, het Museum of Art in Macau, het Centre national d'art contemporain in Grenoble, het National Centre for Contemporary Art in Nizjni Novgorod, het Museum voor Hedendaagse Kunst in Samara, het Museum voor Hedendaagse Kunst in Krasnojarsk, Haus der Kunst in München, de Neuer Berliner Kunstverein in Berlijn en ten slotte de 46e en 48e Biënnale van Venetië, dAPERTutto, onder curatorschap van Harald Szeemann.

Jean-Paul Blanchet is een Franse kunstcriticus, specialist in hedendaagse kunst en onafhankelijk tentoonstellingscurator. Hij is voorzitter en medeoprichter, samen met Caroline Bissière, van het Centre d'art contemporain in Meymac. Tevens is hij de initiatiefnemer van het prospectieve programma Première, bestemd voor pas afgestudeerden van kunstacademies en bedoeld om geselecteerde kunstenaars de gelegenheid te bieden deel te nemen aan hun eerste professionele tentoonstelling.

Patricia Brignone is kunsthistorica en kunstcritica. Zij doceert hedendaagse kunst aan de École supérieure d'art de Grenoble. Zij is auteur van de studie over interdisciplinariteit Ménagerie de verre : nouvelles pratiques du corps scénique. Tot haar recente bijdragen behoren So Specific Objects voor de catalogus Ne pas jouer avec des choses mortes (Nice: Villa Arson) en Date limite de conservation (Vitry-sur-Seine: MAC/VAL).

Jean-Pierre Cometti (1944–2016) was een Frans filosoof. Na onderwijs te hebben gegeven in Marokko, Nederland en Duitsland werd hij in 1992 benoemd tot hoogleraar aan de Université de Provence. Vervolgens doceerde hij esthetica aan de École supérieure d'art d'Avignon. Hij publiceerde talrijke boeken en studies over de Amerikaanse filosofie en esthetica, het werk van Robert Musil en de filosofie van John Dewey en Ludwig Wittgenstein. Daarnaast publiceerde hij studies over en/of vertalingen van werken van Wittgenstein, Russell, Rorty, Searle, Lewis, Goodman, Dewey, Apel, Levinson, Putnam, Brandom, Gargani, Ferraris, Eco en Bürger.

Olivier Kaeppelin is een Franse onafhankelijk tentoonstellingscurator, kunstcriticus en schrijver. Van de jaren negentig tot het einde van de jaren 2010 bekleedde hij talrijke leidinggevende functies bij France Culture, Radio France, het Franse Ministerie van Cultuur en Communicatie — waar hij van 2004 tot 2010 directeur Beeldende Kunst was —, het Palais de Tokyo en de Fondation Maeght, waarvan hij van 2011 tot eind 2017 directeur was. Daarnaast was hij verbonden als onderzoeker aan de École pratique des hautes études en doceerde hij aan de Université Paris VIII (afdeling Literatuur), de Université Panthéon-Sorbonne (afdeling Kunstgeschiedenis) en de École des Beaux-Arts de Nantes.

Bernard Lamarche-Vadel (1949–2000) was een Franse schrijver, dichter, kunstcriticus en verzamelaar. Na zijn afstuderen aan de École pratique des hautes études in de kunstsociologie (1970) doceerde hij kunstgeschiedenis en kunstsociologie aan de Université Paris I Panthéon-Sorbonne (1972–1973) en vervolgens aan het ICART in 1979. Als dichter en schrijver van korte verhalen ontwikkelde hij in de jaren zeventig een invloedrijk oeuvre als kunstcriticus en richtte hij het tijdschrift Artistes op. Tevens organiseerde hij talrijke tentoonstellingen, waaronder een retrospectief van Pablo Picasso in het Metropolitan Museum in Tokio, Jean Degottex. Rétrospective en Fractures du monochrome in het Musée d'Art moderne (ARC) in 1978, evenals de tentoonstelling Finir en beauté (juni 1981), beschouwd als het inaugurele evenement van wat later bekend zou worden als de Figuration Libre, waarin voor het eerst werken werden getoond van François Boisrond, Jean-Charles Blais, Robert Combas, Hervé Di Rosa, Rémi Blanchard, Jean-Michel Alberola en Catherine Viollet. Lamarche-Vadel publiceerde daarnaast talrijke monografieën over moderne en hedendaagse kunstenaars, onder wie Jean-Pierre Pincemin (1979), Michelangelo (1981), Helmut Newton (1981), Keiichi Tahara (1984), Alberto Giacometti (1984), Joseph Beuys (1985), Pierre Klossowski (1985), Arman (1987) en Roman Opalka (1987).

Philippe Vergne, Frans kunsthistoricus en tentoonstellingscurator, geboren in 1966, behoort tot de vooraanstaande figuren van de hedendaagse internationale museumwereld. Opgeleid in rechten, archeologie en kunstgeschiedenis in Parijs, stond hij achtereenvolgens aan het hoofd van het Musée d'Art contemporain de Marseille, het Walker Art Center in Minneapolis, de Dia Art Foundation in New York en het Museum of Contemporary Art (MOCA) in Los Angeles. Sinds 2019 is hij directeur van het Museu de Serralves in Porto, waar hij de uitbreiding van het museum begeleidt. In 2026 werd hij benoemd tot Artistiek Directeur en Chief Curator van het Bass Museum in Miami Beach, waar hij verantwoordelijk is voor de artistieke programmering en de verdere ontwikkeling van het curatoriale beleid van deze snel groeiende instelling.